Pies udomowił człowieka ;)

•kwiecień 29, 2007 • Dodaj komentarz

Naukowcy, analizując zachowania i historię psów, zmieniają opinię o tych zwierzętach. Psy tylko nieznacznie ustępują ludziom inteligencją. Są równie co my, wrażliwe i opiekuńcze. Nie przez przypadek człowiek u swego zarania związał swój los właśnie z psem.

Psy zrodziły się we wschodniej Azji przed ok. 15 tys. lat i w tamtych czasach zaczęły towarzyszyć człowiekowi. Wynika to z analiz uczonych z Królewskiej Wyższej Szkoły Technicznej w Sztokholmie, kierowanych przez dr Petera Savolainena, biologa zajmującego się ewolucją. Eksperci przebadali próbki DNA psów z Europy, Azji, Afryki i arktycznych obszarów Ameryki Północnej. Stwierdzili, że prawdopodobnie wszystkie populacje psów rozwinęły się z jednego zestawu genów. Symulacje wykazały, że doszło do tego 150 wieków temu na terenie dzisiejszych Chin.

Historia związku człowieka z psem, a właściwie z jego wilczym przodkiem, może być jednak znacznie dawniejsza. Mają na to wskazywać znaleziska z terenów Australii pochodzące sprzed 130 tys. lat. Wg tej hipotezy, to psy nauczyły ludzi budować więzi społeczne.

Według dr. Paula Tacona z Australian Museum w Sydney oraz dr. Colina Pardue, bioarcheologa z Adelaidy, pies i człowiek wspólnie ewoluowali wywierając na siebie znaczący wpływ. Według tej koncepcji, współistnienie ze sforami wilków, a później psów, nauczyło naszych przodków pokojowego współdziałania w ramach grupy. Wśród wspólnych działań widoczne to jest choćby w technice grupowych polowań, identycznej u wilków oraz dzikich psów, jak też w łowieckich społecznościach ludzi. Ta umiejętność zabezpiecza również sforę-grupę przed atakami innych drapieżników z okolicy, szczególnie tych, które działają w pojedynkę. Poza tym, śladem wpływu psich zachowań na zachowania człowieka może być silne przywiązanie ludzi do własnego terytorium, nie występujące u żadnego innego gatunku naczelnych.
Spytać można więc: kto kogo oswoił? Kto kogo nauczył wspólnie pracować i opiekować się chorymi oraz starymi współplemieńcami? Człowiek psa, czy może na odwrót? Inteligencji psów zwykło się niedoceniać. Najnowsze badania potwierdzają jednak to, co każdemu miłośnikowi tych zwierząt jest doskonale wiadome. To, że psy są niezwykle inteligentne i posługują się skomplikowanym językiem.

Psy potrafią liczyć – stwierdza dr Robert Young z Brazil’s Pontifical Catholic University of Minas Gerais w Belo Horizonte. Natomiast kierowani przez dr Sophię Yin, weterynarza i badaczkę zachowań zwierząt, eksperci z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis (UKD) zapewniają, że psy przekazują informacje szczeknięciami wydawanymi w określonym tempie i o rozmaitej wysokości dźwięku.

Według ekspertów, wydawanie skomplikowanych dźwięków, aby komunikować się z otoczeniem oraz umiejętność liczenia wynikają z faktu, że psy są zwierzętami społecznymi. Psy pochodzą od wilków, twierdzą badacze z Brazylii oraz USA, i rozwinęły ewolucyjnie umiejętności swych przodków. Psi język stanowi więc tego wszystkiego oczywistą konsekwencję. Z kolei przyczyną rozkwitu zdolności matematycznych jest dawna wilcza potrzeba oceny ilości pożywienia oraz ustalania liczebności sprzymierzeńców i wrogów w stadzie.

REKLAMA Czytaj dalej

Zespół niemieckich naukowców z Instytutu Antropologii Ewolucyjnej Maxa Plancka w Lipsku, kierowany przez dr Josepha Calla, również dowiódł, że inteligencja psów nadal jest niedoceniana. Według tych analiz, psy doskonale wiedzą, kiedy są przez człowieka obserwowane i od tego uzależniają swoje zachowanie. Badacze, kierowani przez Calla stwierdzili, że psy pamiętają rozmaite zdarzenia ze swego życia i te doświadczenia z przeszłości wykorzystują do rozwiązywania problemów w nowych, nie znanych im wcześniej sytuacjach.

Za przykład może tu służyć Red ze schroniska dla zwierząt w Londynie. W październiku 2004 r. personel tej placówki odkrył, że to właśnie ten pies wypuszcza nocami swych kolegów z klatek. Początkowo nie rozumiano w jaki sposób pensjonariusze azylu wydostają się z pomieszczeń, by urządzać uczty w kuchni i wyruszać na włóczęgę ulicami stolicy Anglii. Wreszcie wprowadzono elektroniczny nadzór, by ustalić, kto utrudnia pracę w schronisku. Kamery uwieczniły zdolności Reda. Sprawa stała się głośna, bo nie podejrzewano, że pies może sobie poradzić z zasuwami i drucianymi haczykami zamykającymi drzwi klatek.

Psy są mądre i opiekuńcze, a nawet leczą – już samą swoją obecnością poprawiają stan zdrowia człowieka. Analizujący ten problem zespół naukowców ze State University of New York w Buffalo, kierowany przez dr Karen Allen ustalił, że stała obecność psa likwiduje skutki stresu. Nic więc dziwnego, że w minionych latach rozwinęła się na świecie dogoterapia. Jest to oparta na pracy i zabawach z psem terapia służąca rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Szczególne wyniki przynosi ona u dzieci cierpiących na autyzm.

Dziś na nowo odkrywa się, że dla psa ważna jest nie tylko pełna miska. I że jego rola przyjaciela człowieka nie polega wyłącznie na wspólnym spacerze i aporcie patyka.

żródło:http://kobieta.wp.pl

—————————————————————————————
ogłoszenia ogłoszenia ogłoszenia ogłoszenia

American Pit Bull Terrier

•kwiecień 29, 2007 • Dodaj komentarz

American Pit Bull Terrier – jedna z ras psów, nie uznana przez FCI.

Rys historyczny
Historia tej rasy sięga ponad 150 lat. Rasą, która po części stworzyła obecnego pit bulla był buldog. Dawniej buldog był zwinnym i muskularnym psem, bardzo przypominającym dzisiejszego pit bulla. W wielu amerykańskich książkach o tej rasie występuje on właśnie pod nazwą buldog. Jednak większość źródeł nie potwierdza tej teorii, ponieważ istnieją dowody na to, że pit bull to krzyżówka buldoga z terrierami. Powodem krzyżowania tych ras była chęć uzyskania idealnego psa do walki, czyli połączenia wytrzymałości, siły i odporności na ból buldoga z zaciętością i szybkością terierów.

Gdy w Anglii, w 1835 roku, szczucie byków zostało zakazane, na popularności zaczęły zyskiwać walki dwóch psów przeciwko sobie. Jednym z głównych poglądów na historię American Pit Bull Terriera jest teza, że psy stosowane do walk w ringu były nową rasą specjalnie do tego stworzoną. Niektórzy jej autorzy uważają obecną nazwę, American Pit Bull Terrier za podwójnie błędną, gdyż rasa nie powstała w Ameryce i nie ma nic wspólnego z terierami. Popularne przypisywanie pochodzenia tej rasy od skrzyżowania pomiędzy psami na byki i terierami wyjaśniają jako pomylenie z historią rozwoju angielskiego bulteriera, który jest zupełnie osobną rasą psów, a której powstanie jest dobrze udokumentowane. Rodowody tej rasy, jeśli kiedykolwiek były zapisywane na papierze, nie były dokładne, gdyż żaden z hodowców nie chciał ujawniać sekretów swojego sukcesu innym i tym samym umożliwić im powtórzenie swoich osiągnięć. Nie później niż w połowie XIX wieku rasa została ujednolicona pod względem użyteczności.

Zachowanie i charakter
Psy tej rasy są cenione za siłę, waleczność i odporność. Posiadają jednocześnie przy takim zestawie cech zrównoważony temperament. Istnieją osobniki w tej rasie posiadające cechy gameness.

Ciekawostki
Pies ten jest uznawany za jedną z najbardziej niebezpiecznych ras psów i związku z tym w wielu krajach jego hodowla przez osoby prywatne jest zakazana.

Zgodnie z informacją od Polskiego Związku Kynologicznego z dnia 27.09.2006 Ustawa o rasach psów agresywnych już nie obowiązuje.

Na podstawie Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie wykazu ras psów uznawanych za agresywne oraz warunków wydawania zezwoleń na utrzymywanie psa takiej rasy. (Dz. U. Nr 159, poz. 1051) utrzymywanie psa tej rasy wymaga zezwolenia właściwego organu gminy.

BULDOG ANGIELSKI

•kwiecień 29, 2007 • Dodaj komentarz

Buldog angielski – jedna z ras psów, zaklasyfikowana do sekcji psów molosowatych w typie dogowatym.

Rys historyczny
Buldogi angielskie to stara rasa wywodząca się z linii buldogów. Buldogi wyodrębniły się z mastifów około 1100 lat temu.

Na początku XVIII wieku w Anglii, w wyniku krzyżówek powstała ta rasa, niepodobna wyglądem do dawnego buldoga i spełniająca inne zadania. Od połowy XIX wieku sylwetka buldoga angielskiego uległa znacznej zmianie, upodabniając się do obecnego wzorca. Buldog stał się znacznie wyższy, szerszy, masywniejszy, o dużej głowie, zachowując krótką kufę z odkładającymi się do tyłu uszami w tzw. “płatek róży”. Z czasem zaczęto też odchodzić od fałd skórnych, pozostawiając tylko jedną, za nosem.

Szata i umaszczenie
W związku z umaszczeniem najczęściej spotyka się odmiany buldoga angielskiego: złoty, biały, pręgowany, złotobiały, białozłoty, pręgowany z białym (wzór kolorystyczny musi zmniejszać się od ogona w kierunku głowy).

Zachowanie i charakter

Buldogi mają wesołe, łagodne i cierpliwe usposobienie. Są czujne, nie wymagają zbyt dużo ruchu i nie są hałaśliwe. Skore do zabawy zarówno z dziećmi, jak i z osobami dorosłymi.

Zdrowie i pielęgnacja
Rasa ta niestety należy do jednej z najbardziej podatnych na choroby. Oczy i fałdy na nosie wymagają regularnej pielęgnacji. Średnia długość życia psa wynosi 10 – 12 lat.

Ciekawostki
Ukochany pies komendanta z sitcomu 13. posterunek o ksywce pershing.
Bohater kreskówki animowanej o imieniu Spike, kreskówki “Tom&Jerry” oraz “Spike&Tyke”.

żródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Buldog_angielski

—————————————————————————————
ogłoszenia ogłoszenia ogłoszenia ogłoszenia

BULDOG ANGIELSKI

•kwiecień 29, 2007 • Dodaj komentarz

Buldog angielski – jedna z ras psów, zaklasyfikowana do sekcji psów molosowatych w typie dogowatym.

Rys historyczny
Buldogi angielskie to stara rasa wywodząca się z linii buldogów. Buldogi wyodrębniły się z mastifów około 1100 lat temu.

Na początku XVIII wieku w Anglii, w wyniku krzyżówek powstała ta rasa, niepodobna wyglądem do dawnego buldoga i spełniająca inne zadania. Od połowy XIX wieku sylwetka buldoga angielskiego uległa znacznej zmianie, upodabniając się do obecnego wzorca. Buldog stał się znacznie wyższy, szerszy, masywniejszy, o dużej głowie, zachowując krótką kufę z odkładającymi się do tyłu uszami w tzw. “płatek róży”. Z czasem zaczęto też odchodzić od fałd skórnych, pozostawiając tylko jedną, za nosem.

Szata i umaszczenie
W związku z umaszczeniem najczęściej spotyka się odmiany buldoga angielskiego: złoty, biały, pręgowany, złotobiały, białozłoty, pręgowany z białym (wzór kolorystyczny musi zmniejszać się od ogona w kierunku głowy).

Zachowanie i charakter

Buldogi mają wesołe, łagodne i cierpliwe usposobienie. Są czujne, nie wymagają zbyt dużo ruchu i nie są hałaśliwe. Skore do zabawy zarówno z dziećmi, jak i z osobami dorosłymi.

Zdrowie i pielęgnacja
Rasa ta niestety należy do jednej z najbardziej podatnych na choroby. Oczy i fałdy na nosie wymagają regularnej pielęgnacji. Średnia długość życia psa wynosi 10 – 12 lat.

Ciekawostki
Ukochany pies komendanta z sitcomu 13. posterunek o ksywce pershing.
Bohater kreskówki animowanej o imieniu Spike, kreskówki “Tom&Jerry” oraz “Spike&Tyke”.

żródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Buldog_angielski

—————————————————————————————
ogłoszenia ogłoszenia ogłoszenia ogłoszenia

Chart polski

•kwiecień 29, 2007 • Dodaj komentarz

Chart polski- jedna z ras psów myśliwskich, należąca do grupy chartów, zaklasyfikowana do sekcji chartów krótkowłosych.

Rys historyczny
Istnienie charta polskiego jest udokumentowane od XIV wieku. Pierwotnie służył do polowań na ptactwo – dropie. Był ulubionym psem szlachty polskiej. Wywodzi się on od chartów azjatyckich takich jak np. Saluki, Tazy. Po II wojnie światowej w Polsce zakazano polowań z chartami, a psy w typie charta likwidowano. Ich trzymanie i hodowla została w kraju obłożona specjalnym pozwoleniem, przepis ten obowiązuje do dnia dzisiejszego. Chart Polski przetrwał w rękach pasjonatów i w latach siedemdziesiątych rozpoczęto odbudowę rasy także w oparciu o psy, które przetrwały w rękach chłopów rosyjskich w okolicach Rostowa nad Donem.

Budowa
Smukły pies o wąskim pysku. Chart Polski jest wyraźnie mocniejszy i nie tak finezyjny w kształtach jak inne charty. Jest najwyższą z polskich ras.

Szata i umaszczenie
Chart polskiWzorzec dopuszcza wszelki rodzaj umaszczenia.

Zachowanie i charakter
Wytrzymały, samodzielny, w stosunku do innych psów dominujący.

Użytkowość
Używano chartów polskich zarówno do polowań na zające jak i do polowań na wilki. Prócz Charta Polskiego tylko Wilczarz irlandzki i Chart rosyjski borzoj polowały na wilki. Zające były dla nich zbyt zwinne. Z kolei pozostałe charty były za słabe na wilka, mogły polować na drobną zwierzynę – zające i dzikie króliki. Wykorzystywany w torowych wyścigach chartów, oraz coursingach.

Zdrowie i pielęgnacja
Pies wymagający sporej dawki codziennego ruchu, stąd jest idealnym towarzyszem dla ludzi uprawiających jeździectwo lub jogging.

Popularność
Ze względu na swoje rozmiary i wymagania Chart Polski nie jest w Polsce tak popularny jak inne rasy psów myśliwskich.

Ciekawostki
Chart Polski szczególnie imponował szybkością w polowaniu na dropie – największe polskie ptaki. Polowania te odbywały się nad ranem, gdy skrzydła i pióra tych stworzeń były mokre od osiadającej mgły i rosy. Psy były podprowadzane na najbliższą możliwą odległość i gdy dropie zaczynały uciekać rozpoczynała się pogoń. Ptaki przez 150-200 metrów biegły, otrzepując skrzydła z rosy – wcześniej mokre nie mogły się oderwać od ziemi – i to była szansa na skuteczny pościg dla chartów. W takich sytuacjach w grę wchodziła tylko i wyłącznie szybkość, nie było kluczenia jak w przypadku zajęcy, nie było walki z wilkami i innymi drapieżnikami

źródło:http://pl.wikipedia.org/wiki/Chart_polski

Rex

•kwiecień 29, 2007 • Dodaj komentarz

A naprawdę Reginald von Rawenholst z filmu “Komisarz Rex”. Gdy w Austrii i w Niemczech emitowano w czwartki film, przed telewizorami zasiadało 12 mln widzów. Rex doskonale odróżniał – jak twierdzi reżyser – sceny naprawdę nagrywane od ujęć próbnych (podczas tych ostatnich znacznie mniej się starał). Film z jego udziałem zdobył mnóstwo nagród, m.in. Telegatto – najbardziej prestiżową nagrodę dla filmów telewizyjnych

—————————————————————————————
ogłoszenia ogłoszenia ogłoszenia ogłoszenia

Rin Tin Tin

•kwiecień 29, 2007 • Dodaj komentarz

Owczarek niemiecki, pierwszy pies, który stanął przed kamerą. Znalazł go kapral Lee Duncan podczas pierwszej wojny światowej. “Wywieziony” do Hollywood zagrał w 27 filmach. Zarabiał tysiąc dolarów tygodniowo. Jak czytamy w “The Sailent Majority”, Rin Tin Tin miał cały wachlarz aktorskich umiejętności: potrafił zagrać zdziwienie, radość, złość, umiał nawet śpiewać. Żył 14 lat.

—————————————————————————————
ogłoszenia ogłoszenia ogłoszenia ogłoszenia

Owczarek Niemiecki – Opis rasy

•kwiecień 29, 2007 • Dodaj komentarz

Owczarek niemiecki jest psem średniej wielkości o lekko wydłużonym tułowiu, mocnej budowie, suchym kośćcu i silnym umięśnieniu. Ma okrywę włosową dobrze chroniącą go przed wpływem warunków atmosferycznych.

Odpowiadający wzorcowi wygląd psa obrazuje wrodzoną siłę, pojętność i zwrotność w ruchu. Owczarek niemiecki powinien wykazywać odwagę i nieustępliwość w obronie swojego pana i mienia, z pasją atakować na rozkaz, ale poza tym powinien być czujnym, posłusznym i miłym towarzyszem w domu, lecz powściągliwym stosunku do innych osób. Pomimo wybujałego temperamentu owczarek niemiecki powinien być skłonny do uległości, dostosowywać się do każdej sytuacji, chętnie wykonywać wyznaczone dla niego zadania. Jego uzdolnienia węchowe w połączeniu z budową kłusaka, umożliwiającą na spokojnie i pewnie, bez wysiłku wypracowywanie śladów z nosem trzymanym tuż przy ziemi powodują, że może być używany do różnych celów, jako pies tropiący i szukający. Ogólny jego wygląd jest zatem wyrazem naturalnej szlachetności i wzbudzającego respekt spokojnego usposobienia.

Owczarek Niemiecki – Głowa.
Proporcjonalna do wielkości tułowia (długość ok. 40% wysokości w kłębie). Nie powinna być ani ciężka ani za delikatna i lekka lub zbyt wydłużona, między uszami umiarkowanie szeroka. Ma być sucha i umiarkowanej szerokości między uszami. Długość mózgoczaszki równa się około 50% całej długości głowy, szerokość mózgowioczaszki u psa nieco większa, a u suki nieco mniejsza niż jej długość. Czaszka oglądana z góry stopniowo i równomiernie zwęża się, poczynając od uszu, ku wierzchołkowi nosa, zaś czoło oglądane z boku i z przodu powinno być tylko lekko wysklepione, bez – lub ze słabo zaznaczoną bruzdą czołową.

Owczarek Niemiecki – Policzki.
Lekko zaokrąglone, nie wystające.

Owczarek Niemiecki – Pysk.
Silny, szczęka i żuchwa dobrze rozwinięta, wargi suche, napięte, dobrze przylegające. Grzbiet nosa jest prosty, o linii prawie równoległej do przedłużonej linii czoła.

Owczarek Niemiecki – Uzębienie.
Zdrowe, mocne pełne (42 zęby: 20 w szczęce i 22 w żuchwie). Owczarek niemiecki ma zgryz nożycowy, tzn. że siekacze muszą działać na kształt nożyc, przy czym siekacze żuchwy zachodzą na ścianki tylne siekaczy szczęki. Między zębami nie powinno być większych odstępów. Tyło zgryz i przodo zgryz , jak i wspomniane luki między zębami stanowią wadę. Wadliwy jest też zgryz cęgowy.

Owczarek Niemiecki – Oczy.
Średniej wielkości w kształcie migdała, nieco skośnie osadzone, nie wyłupiaste, o barwie dostosowanej do umaszczenia, możliwie ciemnej. Spojrzenie żywe, spokojne, świadczące o pojętności.

Owczarek Niemiecki – Uszy.
Średniej wielkości, u nasady szerokie, ku górze zwężające się, wysoko osadzone, szersze u nasady, stojące, prosto trzymane, ostro zakończone, z małżowiną skierowaną do przodu. Wiele psów w czasie ruchu lub spoczynku w postawie leżącej kładzie uszy do tyłu, co nie jest wadą.

Owczarek Niemiecki – Szyja.
Szyja silna o dobrze rozwiniętych mięśniach, sucha bez luźnego podgardla.

Owczarek Niemiecki – Tułów.
Długość tułowia nie powinna przekraczać od 110 do 117% wysokości psa. Kłąb długi, wyraźnie wzniesiony i łagodnie przechodzący w linię grzbietu.

Owczarek Niemiecki – Klatka piersiowa.
Głęboka (ok. 45 – 48% wysokości w kłębie), długa, sięgająca daleko do tyłu. Żebra dobrze uformowane i długie, ani beczkowato wygięte, ani płaskie. Dobrze ukształtowana klatka piersiowa zapewnia łokciom swobodny ruch w czasie kłusa, natomiast zbyt wybrzuszona, zakłóca ruch łokciom i powoduje ich odstawanie.

Owczarek Niemiecki – Grzbiet.
Łącznie z lędźwiami prosty i silny. W części piersiowej niedługi, mocny. Lędźwie krótkie, szerokie, mocne, silnie umięśnione.

Owczarek Niemiecki – Zad.
Długi, lekko spadzisty. Zad krótki, spadzisty lub o poziomej linii nie jest pożądany.

Owczarek Niemiecki – Brzuch.
Umiarkowanie podkasany.

Owczarek Niemiecki – Ogon.
Obficie owłosiony, opuszczony w dół sięga co najmniej stawu skokowego. Czasem, choć to niepożądane ma lekkie zagięcie na bok. W podnieceniu i w czasie ruchu ogon jest wyżej podnoszony i wyginany.

Owczarek Niemiecki – Szata.
Poszczególne włosy proste, twarde i przylegające. Głowę łącznie z wewnętrzną stroną uszu, przednią stronę nóg i palce okrywa sierść krótka, szyję – dłuższa i gęściejsza. Na tylnej stronie nóg sierść jest dłuższa. Na pośladkach dłuższe włosy tworzą tzw. “portki”.

Owczarek Niemiecki – Maść.
Czarna z regularnymi brązowymi, żółtymi lub jasnoszarymi znaczeniami (podpalaniem); z czarnym czaprakiem; śniada; czarna i szara jednolita, albo z jaśniejszymi lub brązowymi znaczeniami.

Owczarek Niemiecki – Kończyny przednie.
Łopatka długa, skośnie ustawiona, dobrze umięśniona, płasko przylegająca. Ramię jest ustawione do łopatki prawie pod kątem prostym, mocne i dobrze umięśnione. Przedramię oglądane ze wszystkich stron proste, o długości większej niż głębokość klatki piersiowej. Śródręcze silne, niezbyt stromo ustawione. Łokcie ani ostające, ani wciśnięte. Łapy owalne, tworzą je krótkie zwarte i wysklepione palce oraz twarde, ale nie szorstkie opuszki. Pazury krótkie, mocne, ciemne.

Owczarek Niemiecki – Kończyny tylne.
Pośladki szerokie, silnie umięśnione. Kąt w stawie kolanowym ok. 120 stopni. Ukątowanie kończyn tylnych odpowiada ukątowaniu przednich, ale nie może być przesadne. Staw skokowy i śródstopie mocne. Ogólnie biorąc, kończyny tylne powinny być mocne i dobrze umięśnione, aby mogły z łatwością spełniać zadania siły napędowej psa.

Owczarek Niemiecki – Kościec.
Od owczarka wymagamy kłusu. Jest to zasadniczy sposób jego poruszania się, potrzebny zarówno do wykonywania funkcji pasterza jak i zadań wynikających z funkcji psa użytkowego. Tak, więc kości owczarka niemieckiego powinny być długie, bo wtedy jest na nich więcej miejsca dla przyczepu mięśni, lecz z tego powodu nie może on być kwadratowy.

Owczarek Niemiecki – Wzrost.
Wysokość w kłębie psa 62,5 cm, suki 57,5 cm. Dopuszczalne jest odchylenie w górę lub w dół do 2,5 cm.

Owczarek Niemiecki – Wady.
Wszelkie braki obniżające przydatność użytkową, wytrzymałość i sprawność fizyczną:
obojętność,
słaby układ nerwowy,
nadmierna pobudliwość,
lękliwość,
wypłowiałe barwy umaszczenia,
psy albinotyczne lub z białym wierzchołkiem nosa,
nieprawidłowy wzrost,
wątła budowa,
długo nożność,
za krótki tułów,
miękki grzbiet,
stroma postawa kończyn.
wady zgryzu
zbyt miękkie owłosienie,
za krótkie lub za długie owłosienie
uszy wiszące
ogon zakręcony, źle trzymany.

źródło: http://ursamajor.pl